ခရစ်နှစ် ၂၀၅၀ခန့်မှစ၍ ကမ္ဘာ့အခြေအနေသည် စစ်မက်ဖြစ်ပွားဖို့ဘက် ပို၍ ဦးတည်လာတော့သည်။ ရေနံပေါ်တွင် မူတည်၍ နိုင်ငံအချင်းချင်း ပြဿနာတွေ အကြီးအကျယ် တက်လာကြရာ နောက်တက်လာသောခေါင်းဆောင်များသည် အာဏာရှင်ဆန်ဆန်တွေချည်းဖြစ်လာကြသည်။ ပြည်သူလူထုကလည်း အခြားနိုင်ငံများကို နှိပ်ကွပ်နိုင်မည့် ခေါင်းဆောင်များကိုသာ အလိုရှိကြတော့သည်ဖြစ်ရာ အာဏာရှင်တွေကိုသာ အပြတ်အသတ်ထောက်ခံကြတော့သည်။ လက်သီးလက်မောင်းတန်း၍ “ရေနံမပေးရင်ချမယ်” ဆိုသည်များနှင့် “ရေနံတော့မပေးနိုင်ဘူး။ ငါတို့ကို မချခင် ငါတို့ကအရင်ချမယ်” ဆိုသည်များသာ သတင်းတို့၌ နေရာယူလာတော့သည်။ ကံအားလျော်စွာပင် ကျွန်တော်တို့မြန်မာနိုင်ငံသည်ကား ဗုဒ္ဓဘာသာထွန်းကားသည့်အလျောက် ရောင့်ရဲတတ်ခြင်းနှင့် ဇီဝဒီဇယ်များ အလျှံပယ်ရှိနေမှုကြောင့် အထက်ပါကိစ္စရပ်များမပေါ်ပေါက်ဘဲ ရှေးကအတိုင်းသာ ငြိမ်းချမ်းသာယာလျက်ရှိသည်။ ၂၀၇၀ခုနှစ်တွင်ကား အခြေအနေသည် မည်သို့မှ တားဆီးနိုင်ခြင်းမရှိသော စစ်ဆီသို့ရောက်ရှိသွားသည်။ နျူကလီးယားဗုံးများကို အသုံးချမှုကြောင့် လူသန်းပေါင်းများစွာ သေကြေပျက်စီးခြင်းသို့ရောက်ရသည့်တိုင် စစ်ကား မရပ်နိုင်သေးပေ။ လူတစ်ယောက်မှ ရှင်ကျန်နိုင်ဖွယ်မရှိသော အခြေအနေကြောင့် ယခုအချိန...
